اگـر آن تـرک شیرازی بـه دست آرد دل ما را If that Shirazi Turk were to capture our heart (By Hafez and 4 different versions including mine!)

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سویس و هم اروپا را

اگر مردی چرا بخشی ز خاک پاره میهن

به خواب   شاید  بستانیم سمرقند و بخارا را

وگر زن اهل دل باشد کجا با خون دل باشد

کدام اهل وفا خواهد صفای ملک یغما را

از این ترکان شیرازی کنون در شهر ما پر بود

فقط کافیست گشتی زد شمال شهر ماها را

بیا تهران و بین اینک همه جراحی صورت

ز بینی و ز ابرو گیر برو تا دست و پاها را

سمرقند و بخارا را نه قند ماندست و نه خاری

لسان دل برد تنها چو یوسف آن زلیخا را

حدیث  عشق را نتوان به خال و ابرویی بفروخت

سبوی حافظی خواهد دل پاک مصفا را



خشایار لسان

A couplet by Saadi of Shiraz on the passing away of life. Translated to English by K. Lessan

Every breath of life passes in a breeze
Looking afar not much is left to seize
To the fifty year old hibernating still:
Perhaps in these five days awaken you will!

Orginal Persian:

هر دم از عمر میرود نفسی
چون نگه میکنم نمانده بسی
ای که پنجاه رفت و در خو ابی
مگر این پنج روزه در یابی

For Lena: A poem in Persian by K. Lessan for a Swiss/Iranian child, whose birth is used as a symbol of peace and the coming together of East and West برای لنا

شعر زیر را به مناسبت اولین سالگرد تولد لنا- نازنین فرزند دوستان خوبم مریم و کریستیان سرودم.  لنا  میراث دار دو فرهنگ  غنی و   سمبل  صلح و دوستی  شرق و غرب در جهانی لبریز از درگیری  بین شرق و غرب است

ای لنا ای کودک نیکو سرشت
میوه باغ  خدا از آن بهشت
ای تو ما مت مریم و بابت کریس
نیمیت از ایران و نیمیت از سویس
جشن یک سالیت مبارکها بباد
هر دو ملت گو یدنت زنده باد
جنگ شرق و غرب بین  در هر کران
شرق و غرب اندر تو اینک در امان
هر کجا بینی که جنگ و آتش است
حاصل جهل و روان نا  خوش است

 گر نشد  آ یم به سویت من فرود
هدیه ام  باشد موقت این سرود

چون ز تاتی هر دو پا یت  جان گرفت
بیرون از منزل دلت آرام گرفت
خیره شو بر آلپ و بر دریاچه ها
حظ کن از زیباییهای اشتفا
گر که آموختی تو ژرمن  را به فول
کوش  فا رسی را نیز   گردی قبول
 رفتی ایران خود  سلا مم  را رسان
سرزمین ما دری را قدر دان

از دماوند و بم و آن مرو دشت
تخت جمشید و سپاهان تا به رشت
 هر زمینش یادگار نسلهاست
تکه پاره نقشه اش از جنگهاست
چون رسیدی شهر شیراز قدیم
دل گشا بر آن شمیم و آن نسیم
حافظانه جام عشق پیمانه شو
با "لسان" مولوی دردانه شو
"با لب دمساز خود گر جفتمی "
"همچو نی من گفتنیها گفتمی "
همچو حافظ عشق را کن تجربت
تا رود بر عر ش ا علا مرتبت

شا د  باش و شا د  زی اینک لنا
سالها پاینده باشی ای لنا  


خشایار لسان
ژنو   - ۷ا اکتبر ۲۰۱۶
  

Love...

Love,

I know not of life's consequences,

for if life knew,

and fate knew too,

life would no longer be the same,

and neither would fate.

Love,

its astounding to hear

that one can leave one's love

aside

in the vain hope of finding another

But maybe sometimes

the truth is tons heftier

and a lot uglier than we ever imagined

and that it was all true

what they said in the fairy tales

that Romeo never embraced Juliet

and Majoon never felt Laylee

in real life

it was all to be told in fairy tales

And maybe sometimes

its sorrow religiously impinges onto a humble pen

such as this

more twisted than my tongue

that takes a fancy stroll in the midnight hour

with the lamp oil almost finished

for some fresh air

to release the depression

of a tired mind that can no longer endure

searching in vain

something that can only be bought

with a currency whose least coin is courage

And maybe

these fairy tales

are only for you and I

to comfort and to soothe

these wounded souls

that it was not at all in vain

that it was worth the journey

however bumpy and abrupt the end

or end to be

And maybe

there is love

and life

beyond the shadows of these huge mountains

or fields afar

that we never considered worth delving into

some life that cannot be torn apart

that is real

and full of real people

with a sun brighter than that of our own

a music more in tune than that of our own

with its birds singing aloud in their heavenly flight

where there is relative peace and quiet

a chance to live again.

And maybe sometimes,

we are meant to be cruel

only to be kind

and we are not destined to be together

and that we ought to come out of this fantasy

and say no to futile tears

and say yes to the ongoing caravan of life

and embrace it fully

And maybe sometimes

for one's lack of clear brevity

a cowardly act is courageous enough

and maybe sometimes

-sometime-

you

my love

can forget

and forgive

for isn't this what love is all about?

And if you ever thought of it as a waste,

you only need to look back

over your shoulder

and you'll find

the long trail of sweet memories that you and I are part of

and you'll see me smiling once again

like old times

that have long gone by.

Khashayar Lessan,

Manchester, March 27th 1996

"The Song of the Reed" - By Rumi. A new translation by K. Lessan

Here is a sample of my Rumi’s translation (original Persian below) of a selection of the opening verses of his first book of poems, which are some of the most loved and popular of all his works.  I  have tried to save at least some of the rhythm whilst adhering as much as possible to the original text.   Enjoy!

Listen to the reed flute as it narrates
Of longings and deeper pains it laments

Whence cut from the reed-bed in a fret
My deepest roar hath grieved folks of all trait

Bring me forth hearts awash in pain
The ache in the joy of longing I may thus explain

Whosoever fell distant from his true past
Of a surety a re-union he’ll seek to cast

They befriend me of their insights and per chance
My inner secrets they politely surpass

Body and soul: none ever hidden from the other
Alas, with soul’s vision, will anybody ever bother?

The fire of love engulfed the reed, behold
The passion of love boiled the wine over to scold

The unfulfilled eye ball of the greedy will never fill
The content shell alone shall embrace the pearl

Praise be to thee our good intentioned love!
The medicine to all our ills and plight

Thou art the real remedy we may find 
Thou art our Plato and Galen combined

Earthly body ascended to the heaven with love sublime
The mount danced away swiftly in its prime

Ah if only these lips would be a pair
Like reed, untold stories I’d love to tell

And as days fly past, let go, fear none
Stay close, pure like thou, is there one?

The state of the ripe no raw can tell
Save the long speech friends, farewell !

##########
Original Persian:
##########

بشنو این (از) نی چون حکایت میکند
از جداییها شکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریدهاند
در نفیرم مرد و زن نالیدهاند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش


هرکسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجُست اسرار من

آتش عشقست کاندر نی فتاد
جوشش عشقست کاندر می فتاد

سر من از ناله من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

آتشست این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشقست کاندر نی فتاد
جوشش عشقست کاندر می فتاد


ای دوای نخوت و ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما

کوزهٔ چشم حریصان پر نشد
تا صدف قانع نشد پر در نشد

جسم خاک از عشق بر افلاک شد
کوه در رقص آمد و چالاک شد

با لب دمساز خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنیها گفتم

روزها گر رفت گو رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست


در نیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید والسلام

"Wait for me.." with German translation by Klara Blum

This is one of my all time favourite poems which I first heard as a young boy from my English literature  teacher  Mrs Lucas  in my London high school back in  1983. The poem, originally in Russain, by  Konstatin Simobov who was a Russian war correspondent, was written  for his lover, Valentina Serova,while in the Russian battlefields during  World War II. It touched me deeply then, and it  touches me to this day:

Wait for me, and I'll come back!
Wait with all you've got!
Wait, when dreary yellow rains
Tell you, you should not.
Wait when snow is falling fast,
Wait when summer's hot,
Wait when yesterdays are past,
Others are forgot.
Wait, when from that far-off place,
Letters don't arrive.
Wait, when those with whom you wait
Doubt if I'm alive.

Wait for me, and I'll come back!
Wait in patience yet
When they tell you off by heart
That you should forget.
Even when my dearest ones
Say that I am lost,
Even when my friends give up,
Sit and count the cost,
Drink a glass of bitter wine
To the fallen friend -
Wait! And do not drink with them!
Wait until the end!

Wait for me and I'll come back,
Dodging every fate!
"What a bit of luck!" they'll say,
Those that would not  wait.
They will never understand
How amidst the strife,
By your waiting for me, dear,
You had saved my life.
Only you and I will know
How you got me through.
Simply - you knew how to wait -
No one else but you.

1941

***********

 German Translation by Klara Blum (1967):

Wart auf mich, ich komm zurück,
Aber warte sehr.
Warte, wenn der Regen fällt
Gelb und trüb und schwer.
Warte, wenn der Schneesturm tobt,
Wenn der Sommer glüht.
Warte, wenn die andern längst,
Längst des Wartens müd –
Warte, wenn vom fernen Ort
Dich kein Brief erreicht,
Warte – bis auf Erden nichts
Deinem Warten gleicht.

Wart auf mich, ich komm zurück!
Kalt und stolz hör zu.
Wenn der Besserwisser lehrt:
„Zwecklos wartest Du!“
Wenn die Freunde wartensmüd
Mich betrauern schon,
Trauernd sich ans Fenster setzt
Mutter, Bruder, Sohn,
Wenn sie mein gedenkend, dann
Trinken herbe Wein.
Du nur trink nicht – warte noch
Mutig, stark, allein.

Wart auf mich, ich komm zurück!
Ja, - zum Trotz dem Tod,
Der mich hundert-, tausendfach
Tag und Nacht bedroht.
Für die Freiheit meines Lands
Rings umdröhnt, umblitzt,
Kämpfend fühl ich, wie im Kampf
Mich dein Warten schützt.
Was am Leben mich erhält;
Weißt nur Du und ich:
Daß Du, so wie niemand sonst
Warten kannst auf mich. 

Melody's song: a poem for my daughter سرو ده ای برای دخترم ملودی

یاد تو زان سوی آب با چشمه ساران آمده

هم به روز و هم به شب در کوهساران آمده

روی نیکوی توخود صد جلوه پروردگار

آفرین بر خالق و آن کردگاران آمده

چشم معصوم تو مروارید دریایی کزان

ماهیان راشوق پروازی چو بازان آمده

رقص تو در عالم خردی چه گویم زینمت

حوریان را پایکوبی خیل یاران آمده

دوش دیدم دخت خود بر مادیان تندری

خنده زن شادی کنان با یال خوبان آمده

یوسف دختی و یعقوب وار پیراهن به دست

آن زلیخا قا متم و ان سرو بستان آمده

چون در آغوشم شوی ای دختر شیرین سخن

طوطیی شکر شکن همچون هزاران آمده

گر چه خردی لیک دانم داری اسرار نهان

طفل را اینک پدر با رازداران آمده

هاتف آن روزی  که زا ن سو  این سروشم گوش داد

می ندانستم که یار روزگاران آمده

گر که باشم یا نباشم اوست پشتیبان تو

کا ین ندا از جانب آن پاک یزدان آمده

می نغلطد خامه ام بیهوده اندر این سرود

کاند رون لوح دل مهرش چو باران آمده

خوا جه فرمود این سبب احوال گو گفتم مگو

در ندیدی اینک آن لعل بدخشان آمده

ساقیا آن جام و پیکت میبود ارزانیت

مست آن شهدم کزان چاه زنخدان آمده

یارب این احوال را از عاشقان منما دریغ

خوش میی کز باده آن حال گردان آمده

ای صبا بر کوی گل چون میروی کامی بگیر

عطر گیسو و رخش چون مشک افشان آمده

گر فراقش زد شرر بر جان "لسان" آواز داد

شاد باش و شاد زی ای به ز از جان آمده


خشایار لسان

سویس - خرداد ۱۳۹۰